Hace unos minutos, me he percatado de que para distraer mi mente en esos momentos en los que una está en el baño “pensando en otras cosas”, yo no me llevo el típico libro o el periódico. Tampoco llevo mi agenda y aprovecho para ponerla al día, y mucho menos repaso esas palabras en polaco que ya debería saberme (por ejemplo, los meses del año: no me vendría nada mal saber decir de una vez en qué mes vivo) . ¡No!: yo miro hacia el techo y esto es lo que veo read more…

Se terminó: anoche fue la última vez que dormimos en esa colchoneta hinchable que compré una vez para cuando vamos de camping, y que cada pocos días había que rehinchar para no tocar con el culo en los cojines de sofá sobre los que estaba colocada y sobre los que dormimos antes durante una temporada.

Se terminó, fue la última vez, porque esta misma tarde hemos ido a recoger… ¡¡nuestro NUEVO COLCHÓN OLÍMPICO DE 140 cm de ancho!!. (Aquí deberían oírse gritos y aplausos…).

Sujetarlo en el techo de mi cochecito multiusos y subirlo por las escaleras ha sido toda una aventura pero… ¡ya os contaremos si merece la pena!

Me voy a dormir

En Polonia hay una de las pocas selvas vírgenes que aun existen en Europa, y a la que guardan y cuidan como si se tratase de un tesoro… y realmente lo es.

El equipo de reporteros de Por las ramas se desplazó el fin de semana pasado hasta Białowieża (cerquísima de la frontera con Bielorrusia y, hasta ahora, el lugar más read more…

No voy a negar el hecho de que estas vacaciones (que aun no os hemos contado totalmente) hayan sido planteadas expresamente para calmar en parte ese dolor sordo, casi imperceptible, con el que la añoranza se le mete a uno en el alma para no salir jamás. Y no pretendo con esto quejarme de mi suerte ¡ni mucho menos!: soy consciente de estar viviendo la vida que he elegido vivir, y creo en aquello que alguien dijo sobre read more…

W końcu postanowiliśmy z kolegą z pracy spróbować sportu, który nam chodził po głowie od dłuższego czasu: paintball. Wybraliśmy się w niedzielę w południe pod Puszczę Kampinoską do prywatnej posiadłości gdzie właściciel za domem stworzył pole specjalnie do gry w paintball – nie duże (ok. 20*50m), z mnóstwem porozstawianych opon traktorowych. read more…

Nunca había puesto ningún accesorio para darle a mi coche un estilo diferente al que le dieron en la fábrica que lo parió. Ni siquiera el muñeco de una de las Supernenas que me regaló un amigo y que decidí colgar, sujetándole del cuello, en la pared de mi habitación, lo que supuso, por cierto, una obra de ingeniera solo para conseguir que no se pusiera patas arriba vencida por el peso de su desproporcionada cabeza, varias veces más grande que su cuerpo. Tampoco pondré el entrañable “pulpito”, que esperó cuatro meses en la casa de otros amigos a ser recibido por mí, en conmemoración de una de nuestras más divertidas conversaciones.

Wczoraj wieczorem postanowiliśmy obejrzeć film na DVD. Nie mamy telewizora i zazwyczaj oglądamy filmy na moim starym, wysłużonym laptopie. Jednak dysk włożony do stacji jakoś dziwnie rzęził. Niby to coś czytał niby nie… Zabrałem się do roboty. Sterowniki posprawdzane (kiedyś miałem z nimi problem). Nic. Optyka wyczyszczona. Nic. Sprawdzenie kompaktu w innym komputerze. W porządku. Sprawdzenie oprogramowania. Wszystko ok. Byłem gotowy się poddać kiedy przypomniała mi się rozmowa z Przemkiem o “myśleniu lateralnym” czyli inaczej myśleniu w bok. Wziąłem zatem laptopa, obróciłem go na “bok” odpaliłem film i zadziałał! Oczywiście nie oglądaliśmy go leżąc – później w pozycji horyzontalnej zachowywał się grzecznie.

Jedną z niewątpliwych atrakcji naszego pobytu we Francji była Bambuseria. Szalonemu botanikowi 150 lat temu wpadło do głowy stworzyć bambusowy las i w tym celu podróżował po świecie kolekcjonując różne rodzaje bambusów, które zgromadził w jednym miejscu.

Słowo bambus pochodzi z faktu, że palący się bambus na początku robi “bam” gdy rozgrzane powietrze go rozsadza, a później ciche “sssss”. Bambus to ta sama rodzina botaniczna co trawa. Niektóre odmiany potrafią rosnąć nawet 1 m dziennie ale robią to podobno tylko w lecie (w ciągu jednego miesiąca). Poza tym rozmnażają się głównie przez pączkowanie zatem cały bambusowy las może być tak naprawdę jedną rośliną – połączoną podziemną siecią.
Podczas kilku godzinnego spaceru poznaliśmy wiele rodzajów bambusów. Zielone, żółte, mieszane (zielone z żółtymi paskami i na odwrót) i czarne. Czarne podobno nawet po wyschnięciu pozostają czarne (pozostałe żółkną). Widzieliśmy również zmutowane (naturalnie) bambusy. Zapraszamy do obejrzenia zdjęć.

Oglądając ten niesamowity akwedukt przychodziły nam różne rzeczy do głowy. Po pierwsze, że Rzymianie pomimo dużego sprytu musieli się ciągle mylić. Bo jak inaczej wyjaśnić fakt, że budowali jeden akwedukt na drugim a później jeszcze trzeci na nich? Rąbnęli się w obliczeniach i klapa.
Później myśleliśmy: jak to jest, że po tylu latach ostały się tylko fragmenty akweduktów nad rzekami. Przecież ciągnęły się one kilometrami (ten z Pont du Gard miał aż 50 km!). I tak przychodzi rodzina z dziećmi i pewnie ma niemały orzech do zgryzienia aby przekonać pociechy, że ten dziwny most służył kiedyś do czegoś innego niż robienia tysiąca zdjęć.

W naszej ostatniej podróży do Hiszpanii zrobiliśmy przystanek we Francji, gdzie odwiedziliśmy dwójkę naszych znajomych Krzyśka i Sonię (w ich blogu też napisali o naszej podróży). Dotarliśmy do nich strasznie późno w nocy bo się zupełnie pogubiliśmy po drodze. Zwalamy to trochę na niedokładne mapy oraz błędy w automatycznej mapie z Internetu ale po 20 godzinach jazdy pewnie nawet z dobrymi mapami byśmy się pogubili.

Przez 3 dni jeździliśmy razem po południu Francji. Krzysiek i Sonia byli wspaniałymi przewodnikami. Nie tylko jeżeli chodzi o architekturę ale też kulturę. Dzięki nim zrozumieliśmy np. że Francuzi jedzą punktualnie. Nawet jeżeli mieliby się zatrzymać w szczerym polu przy drodze szybkiego ruchu i wyciągnąć swoje wałówy i jeść w oparach benzyny – zrobią to ze względu na punktualność. I uwierzcie, że było ich całe mnóstwo.

Druga rzecz jaka zwróciła naszą uwagę (i weszła do codziennego słownictwa) to francuskie “petit comforte”. Każdy musi mieć swój mały komforcik życiowy. Ale niektóre naprawdę nas szokowały. Dzięki tłumaczeniu (prawie) symultanicznemu Soni z radia mogliśmy poznać rodzinę, która co roku jeździ na wakacje na ten sam kamping. Dlaczego? Bo ulubiony. Nie ważne, że w okolicy nie ma nic ciekawego. Rezerwacji trzeba dokonywać z ponad rocznym wyprzedzeniem (prawie tak jak noc sylwestrową w schronisku na Kondratowej).

Najbardziej jednak ubawiliśmy się z francuskiego śpiewu. Oni wszyscy nie mówią tylko śpiewają! Nawet ekspedientki w supermarketach. Tak się wczuliśmy w klimat, że w drodze powrotnej do Polski na autostradzie koło Poznania jeszcze miałem ochotę wyśpiewać kasjerce: meeerciii.

Zdjęcia umieściliśmy jak zwykle w albumie.