To nie mój pierwszy lot. Myślałem, że już się tak łatwo nie dam zaskoczyć. Ale jednak naszemu narodowemu przewoźnikowi się udało. Słuchawki wykonane z plastikowych rurek. Głośniki faktycznie umieszczone są w fotelu natomiast dźwięk dobiega “air-duktem”. Stereo. Tak jak małe dzieci (i nie tylko) straszą swoje psy i koty (i nie tylko) krzycząc przez rurę od odkurzacza. Coś w tym stylu. Dźwięk też w tym stylu. Po co oni to robią? Czy żeby ludzie nie kradli tych słuchawek? Do tej pory widziałem słuchawki zakończone specjalną końcówką (chyba w tym właśnie celu). Ale zapewne to nie pomagało. Ale czy naprawdę warto robić tyle zachodu w samolocie lecącym na linii, której bilet kosztuje kilka tysięcy złotych? Oszczędzać na słuchawkach wartych zapewne 2zł? A może chodzi o coś zupełnie innego. Może:
- chodzi o to aby zaskoczyć klientów pomysłowością; być inną linią niż wszystkie,
- chodzi o to żeby wykorzystać rurki w przypadku awarii aby dostarczyć tlen dla pasażerów poprzez uszy,
- a może chodzi o to aby na 10km poczuć się jak w ogródku i móc zgnieść rurkę - tylko zamiast wody odetniemy dopływ muzyki,
- albo żeby lekarze mogli szybko sięgnąć po stetoskop, przy dobrze zorganizowanym systemie naczyń połączonych nie mogliby “posłuchać” każdego pasażera z jednego miejsca,
- a może do rurki można mówić i poprosić jeszcze o jednego Żywca? Hmm. nie działa
Chyba wezmę je ze sobą Ciekawe ile ludzi robi to samo.

P.S. Zastanawialiście się kiedyś dlaczego we wszystkich samolotach siedzenia zawsze maja popielniczki pomimo tego, że palenie nigdy nie było i zapewne nigdy nie będzie dozwolone w samolotach?

I znów lotnisko. W czasie Krótkiego wyjazdu najbardziej bolą całodzienne podróże. W czasie kilku dni wolnego jakie miałem postarałem się skupić na naturze - bo właśnie to najbardziej podoba mi się na tym kontynencie. Niestety centralne US nie zrobiły na mnie wrażenia. Kilka zdjęć umieściłem w naszej galerii1.

Lexington. Stolica stanu Kentucky. Zupełna dziura. Pomimo tego, że mają duży Uniwersytet (UK, ponoć znany z dobrej drużyny koszykówki), to wieczorem nie ma gdzie wyjść. A w ciągu dnia zupełnie nie ma ludzi na ulicach. To drugie z resztą nie dziwi tak bardzo bo w Stanach wszyscy poruszają się samochodem. Kult ulicy jest tak wszechobecny, że ciężko jest się gdzieś udać pieszo. Brakuje chodników, autobusy jeżdżą rzadko i nie wszędzie. Natomiast jak ktoś już wyjdzie na ulicę to kierowcy traktują go jak świętą krowę. Ciekawe i miłe. Chyba jedyne co zrobiło na mnie wrażenie to festiwal poświęcony energii odnawialnej a w szczególności jeden uczeń, który zrobił pracę polegającą na wykonaniu urządzenia do produkcji ekologicznej ropy - na bazie zużytych tłuszczów jeżeli dobrze go zrozumiałem. Wystarczy przeczytać instrukcję obsługi, mieć trochę samozaparcia i wolnego czasu a potem można ruszyć z produkcją ropy za 60gr/l.

Kentucky (przydomek “Bluegrass State” ze względu na kwitnące wszędzie na niebiesko trawy, których nie dane mi było ujrzeć) znane jest ponoć (wcześniej nie wiedziałem) z wyścigów konnych i bourbonu. Tego pierwszego nie miałem okazji doświadczyć (poza licznymi pomnikami na ulicach) co do drugiego to wybraliśmy się raz na “kiperowanie”. Z kilkudziesięciu rodzajów wybraliśmy chyba 8. Wynik: burbon nie jest i nie będzie moim ulubionym ani nawet lubianym alkoholem. Chociaż muszę przyznać, że zauważałem różnicę w smakach - to i tak dużo jak na mnie - a jeden czy dwa nawet mnie nie odrzucał.

Kentucky chyba najbardziej znane jest z KFC, z którego sami “Kentukańczycy” zupełnie nie są dumni. Pierwsze KFC wcale nie zostało otworzone w Kentucky a na ulicach prawie w ogóle nie ma ich restauracji. No ale tak już bywa z symbolami różnych miejsc.

No to wreszcie podróż. Jak już pisałem wcześniej kocham jeździć po Ameryce. Drogi są szerokie, ludzie jeżdżą spokojnie, widoki są prześliczne (jeżdżąc samemu trzeba uważać aby się na coś nie zagapić), wszystko jest idealnie oznaczone (w zasadzie nie potrzeba mapy), benzyna kosztuje trzy razy taniej niż w Europie. Najtańszy samochód jaki mogłem wypożyczyć wydawał mi się luksusowym. Automatyczna skrzynia biegów oraz utrzymywanie ustalonej prędkości powoduje jest naprawdę wygodne na długich trasach.

W “Great Smokey Mountains” spędziłem jeden dzień na trekingu. Tak naprawdę to tylko pół dnia bo w ciągu pierwszych kilku godzin zastanawiałem się jak uciec z jednokierunkowej kilkukilometrowej drogi, jadąc w korku jak na Marszałkowskiej w południe. Trasa krajobrazowa. Nawet ładnie o około. Tylko zwierzęta jakoś pouciekały - w sumie to się im nie dziwię. No ale ja nie chciałem zwiedzać gór z samochodu… Góry. Las. Piękny las. Szczególnie jesienią, kiedy na szlakach nie ma nikogo, jedyne słyszalne dźwięki to woda w strumieniu, uciekające wiewiórki i zaintrygowane ptaki. Ale wciąż las. Raz pionowy, raz pochylony (w stosunku do terenu) ale wciąż las! Nawet jak już człowiek pokona ten 1km wysokości i wdrapie się na szczyt to jedyne co widzi to wciąż ten sam las! A ja czekałem na widoki… I nawet niedźwiedzia nie wypatrzyłem (chociaż pora była na niego). No ale swój promil trasy Apalachów (Appalachian Trail?) zrobiłem (jakieś 3 mile z 2200). Dzień wcześniej wypiłem “nie jedno piwo” z chłopakiem, który przeszedł całą tę trasę. Zdaje się, że 2200mil (3500km). 7 miesięcy mu to zajęło; ponoć da się szybciej ale kleszcze go czymś zaraziły.

Po górach przyszła pora na cywilizację. Po drodze trafiło się miasto o dźwięcznie brzmiącej nazwie Chattanooga. Niestety poza ciekawą nazwą i opisem w przewodniku nie było tam zbytnio nic ciekawego do zobaczenia. Czego nie można powiedzieć o Nashville: mieście króla rock-n-rolla (i nie tylko). Przy głównej ulicy Broadway knajpa na knajpie a w każdej Country na żywo.

I znów natura. Land between the lakes czyli ląd między jeziorami. Tylko amerykanie mogli to tak nazwać bo jeziora w rzeczywistości są zalewami. Na mapie wygląda to kapitalnie, w rzeczywistości trochę mniej. Nie zrozumcie mnie źle: piękne widoki tylko dla stałego (ostatnio rzadziej) bywalca Mazur to nie zrobił na mnie ten park większego wrażenia. Ale upiekło mi się bo dojechawszy do bram parku okazało się, że jest zamknięty. Już prawie zrezygnowałem ze zwiedzania myśląc, że trwa jego rozbudowa, odmalowywanie drzew, wymiana zwierząt albo wody w jeziorach, ale w końcu pojawił się strażnik i mnie wpuścił - okazało się, że nie wziąłem pod uwagę zmiany lokalnego czasu a park otwierali dopiero o 9.

W drodze powrotnej do Lexington wpadłem jeszcze tylko na chwilę do Shaker Village. Przed dwoma wiekami pobudowała się tam “wspólnota wyznaniowa”, która w połowie XVIII wieku osiągnęła liczebność stada 500 osób. Teraz teren jest otwarty do zwiedzania a nawet do zamieszkania (tzn. hotelowania się w stylu dawnym). Na zwiedzania “wnętrzności” przyjechałem za późno i musiałem zadowolić się spacerem między domami.

El hombre que subió en el tranvía, de mediana edad, olía muy mal pero no importa, porque contra eso solo hay que respirar flojito, como no queriendo darse cuenta, y en seguida te acostumbras. Llevaba una gorra que dejaba al descubierto solo una parte de su cabellera, gris, grasienta, apelotonada en la nuca. En los surcos que la edad había ido dejando en la piel de su cuello llevaba acumulada suciedad de días, quizá de semanas o meses. Se sorbía regularmente la nariz, tampoco pasa nada, quien más y quien menos, todos nos hemos resfriado con la llegada el frío.

Por fin estornudó.

Fue un estornudo contundente, decidido, de esos que solo por el sonido sabes que han sido jugosos. Levanté la vista a tiempo para comprobar que al menos se había tapado la boca con la mano (no todos lo hacen), la misma que usó para agarrarse a la barra cuando el conductor pegó el siguiente frenazo.

Tak tak. Nie będę zaczynał od początku - jak się tu znalazłem, ani co robiłem do tej pory. Zacznę od środka. Siedzę właśnie w restauracji gdzieś na południe od Lexington, KY, USA. Zjadłem właśnie typowe amerykańskie śniadanie i mam wrażenie, że do jutra już nic nie będę musiał jeść. (ciekawostka: jak w stanach poprosisz w restauracji o herbatę to dostaniesz litrowy kubek herbaty mrożonej. Pomimo tego, że na zewnątrz jest 5C.) W restauracji jest tylko kilka osób, w tle leci spokojna muzyka lat 80 a za oknem siąpi deszcz. Hmm. No właśnie. Mam jakieś 5 dni aby rozejrzeć się po okolicy. Prognozy pogody w Stanach podawane są procentach. I tak na następne kilka dni (z dniem dzisiejszym włącznie) prawdopodobieństwo deszczu podawane jest na ok. 10%. No nic. Wygląda na to, że tak samo kiepsko idzie im przewidywanie jak w Polsce.

Najbliższe kilka dni mam raczej zaplanowane. Jadę właśnie do “Great Smoky Mountain” na treking po górach - o ile w końcu nie pomylą się z pogodą. Potem w drodze do “Land between the lakes” odwiedzę kilka miast: Chattanooga, Nashville i może dojadę do Memphis. Ale może po drodze wpadnie mi coś w oko i plany się zmienią - np. teraz jestem na granicy lasu narodowego “Daniel Boone” - ale ze względu na deszcz racje się nie zatrzymam na długo. A szkoda bo z samochodu kolory jesieni krzyczą do mnie: zatrzymaj się!

Na drodze zadowolony jestem jak dziecko. Nie wiem dlaczego ale amerykańskie przestrzenie i kultura samochodu zawsze mnie pociągała. I dlatego teraz w nowiutkim (30km na liczniku) Chevrolecie Cobalt, włączam muzykę Country i chce mi się wyć

Disfrazando de “maniobra de integración en las costumbres del país” mi envidia hacia los polacos que reciben felicitaciones, besos, flores y regalos dos veces al año: el día de su cumpleaños y el día de su nombre, decidí que yo misma celebraría también mi santo desde este mismo año.

Por eso ayer me levanté de la cama sintiéndome otra persona, ayer era el gran día.

No me molestó nada que Rafa no me felicitara (“seguro que finge no acordarse y tiene algúna sorpresa preparada”), y en el trabajo estuve especialmente amable y alegre, aunque de vez en cuando miraba de reojo a mis compañeros de trabajo, sobre todo a quien buscó la fecha para mí en el santoral, recordando que siempre disimulamos igual de bien que no nos acordamos de una celebración así, y esperando el momento en el que por sorpresa empezarían a cantar aquello de “que viva 100 años con nosotros”, con bombones, flores y regalos en las manos, como siempre hacemos.

Y así fue pasando la mañana…

Y así pasó parte de la tarde…

Y así empezaron a marcharse del trabajo mis compañeros…

Y así decidí buscar en internet qué ponía sobre mi santo, descubriendo que pretendía celebrarlo con un mes de retraso.

Ahora me alegro de haber decidido en el último momento no comprar aquellos pastelillos de camino al trabajo.

Ahora me doy cuenta de que, de todos modos, nadie se acordó hace un mes de felicitarme.

Y ahora me doy cuenta de que quizá valga la pena ponerme en serio a estudiar cómo se llaman en polaco los meses del año.